सेप्टेम्बर विद्रोह र प्रायोजित प्रतिस्पर्धा !
१६ माघ २०८२, शुक्रबार
नेपाली समाज विद्रोहको निम्ति सधैँ उर्वरभूमि थियो । प्रजातन्त्र र लोकतन्त्रको नाममा दलहरूलाई बोक्न बाध्य पारिएका आयातित एजेन्डाले विद्रोहलाई सधैँ स्वागत गरिरहेको थियो । मौजुदा समस्या र अन्तर विरोधलाई हल नगर्ने सर्तमा ‘म्युजिकल चियर’ खेल्न पाएका ‘ओली/देउवा/प्रचण्ड’ले सेप्टेम्बर विद्रोहको बाबजुद चेतेनन् ।
भीमकाय अङ्क गणित, अदालत, प्रहरी, सेना, लाखौँ पार्टी कार्यकर्ताले नजोगाएको सत्तामा निर्वाचन मार्फत फर्किने मूर्खता नेता ओलीले किन गरिरहेका छन् ? सेप्टेम्बर विद्रोहमा हेलिकप्टरबाट किन भाग्नु पर्यो ? चुनाव जित्दैमा के तिनै शक्तिले सहर्ष स्वीकार गर्दै सिंहदरबारमा स्यालुट हान्छन् ? हानेनन् र फेरि विद्रोह भयो या गराइयो भने मुलुकको अवस्था कस्तो होला ? पटके प्रधानमन्त्रीको दौरान देखिएको कुशासन र भाद्र २३ गतेको नरसंहार चटक्क बिर्सेर कसरी सत्तामा फर्किने हिम्मत गर्दैछन् ?
भाद्र २४ गतेको नेपाल हेर्नासाथ थाहा हुन्छ, फाल्गुण २१ को निर्वाचन र नतिजा स्क्रीप्टेड हुनेछ । निर्वाचनको नतिजा पश्चिमा शक्तिले चाहेकै जस्तो आउँछ भन्ने आधार २७ घण्टा नटिक्ने राज्यसत्ता र सिलिकन भ्यालीको तयारीलाई लिन सकिन्छ । गत भाद्र २३ गते राजीनामा दिएर पश्चिमी षडयन्त्र विफल बनाउन चुकेका ओलीले निर्वाचनमा भाग लिनु दुर्भाग्यबाहेक केही हुने छैन । केवल ४ महिना अघि षडयन्त्रमार्फत सत्ताच्युत गरिएको महसुस गर्ने ओलीले अहिले के त्यस्तो सेटिङ गर्न सफल भएका छन् कि उनका विरोधीहरू आगामी फाल्गुणमा मैदान खाली गर्दै ‘हज’ या ‘चारधाम’ जानेछन् । यति पनि नबुझ्ने ओली के एमाले समाप्त गर्नमात्र निर्वाचनमा होमिएका छन् ? कम्तीमा उनका भक्त, सेवक, लास र दासहरूले प्रश्न गर्ने छैनन् । यद्यपि प्रश्न जरुरी छ ।
यतिबेला मुलुक आमनिर्वाचनमा होमिएको छ । वर्तमान निर्वाचन रुटिनबाट आएको होइन । पुरानोलाई हटाउने एजेण्डा बाहेक केही नभएको एल्गोरिदम विकल्पलाई डिजिटल पुस्ताले केही गम्भीर सवाल गरेका छन् । तमाम समस्यालाई यथावत् राखेर खोजिएको एल्गोरिदम विकल्प मुलुकको दुर्भाग्य नबन्ने आधार के छ ? देउवासँग गरिएको भद्र सहमति अनुरुप ८ महिनापछि सत्ताबाट बिदा लिने ओलीलाई सत्ताच्युत गर्नमात्र सेप्टेम्बर विद्रोह मच्चाइएको हो ? २०८४ को निर्वाचन २०८२ मा गराउन २३ गते १९ जना र २४ गते ५७ जनाको बलि चढाइएको हो ? के नेपालको पहिचान, सभ्यता र शान बनेर बसेका धरोहरहरू नपोलेको भए सेप्टेम्बर विद्रोह सफल हुने थिएन ?
वैकल्पिक राजनीति सुरु गर्ने अभियानको प्रधानमन्त्री उम्मेदवार बनेको व्यक्तिले सहकारी ठगीको आरोप लागेको सभापति बोकेर के प्रमाणित गर्न चाहन्छन् ? ओली/देउवालाई बिदा दिन गरिएको जेल ब्रेकको बारेमा धारणा के छ ? सरकार परिवर्तनलाई लोकतन्त्रको सौन्दर्य मान्न सकिए पनि संसद्को कार्यकाल ५ वर्ष हुनैपर्छ भन्ने बाध्यात्मक फैसला विरुद्ध सर्वोच्च अदालत आगजनी गराइएको होइन भन्ने के आधार छ ? एल्गोरिदम नेतृत्वले कस्तो परिवर्तन र सुशासन लिएर आउँदै छ ? सङ्घीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको नाममा पश्चिमा शक्तिद्वारा लादिएका मुलुकमारा नीतिलाई बर्खास्त गर्ने के/कस्ता कार्यक्रम छन् ? हरेक रात एउटा स्ट्याटसमा मुलुकलाई सन्तुष्ट गर्ने विगतको शैलीले वैदेशिक सम्बन्ध नभत्किने विश्वसनीय आधार के छ ? भावी प्रधानमन्त्रीसँग डिजिटल पुस्ताले यथार्थपरक जवाफ खोज्न जरुरी छ ।
नेपालको सभ्यतामाथि विदेशी शक्तिले हस्तक्षेप गर्न नसक्दा १०४ वर्षसम्म मुलुकमा राणा शासन रह्यो । कथित लोकतन्त्रको बहानामा नेपालको टाउको प्रत्यारोपण गर्न चाहने शक्तिले पञ्चायतलाई विस्थापन गर्न ३० वर्ष लाग्यो । सभ्यता र संस्कृतिविरोधी शक्तिलाई लालन पालन गर्दै प्रचण्ड/बाबुरामको ढाडमा टेकेर मुलुकको टाउकोमा हान्न सफल पश्चिमा शक्तिले प्रत्यारोपण गरेका उपलब्धिले मुलुकलाई २७ घण्टामा खरानी बनायो । यस्तो गम्भीर षडयन्त्रलाई नबुझेका कथित विकल्पलाई जलाइएको सिंहदरबार पुर्याइए मुलुकको समाप्ति २७ मिनेटमा गराइने छ भन्ने देशभक्त र बौद्धिक वर्गको शङ्का जायज छ ।
डिजिटल पुस्ता आयातित उपलब्धिको भ्रममा बाँचिरहेको छ । कर्तव्य, जिम्मेवारी र सुशासन बिनाको लोकतन्त्रले मुलुकलाई खोक्रो बनाएको छ । मुलुकमा पश्चिमाले प्रत्यारोपण गरेको ‘लोकतन्त्र र पुँजीवाद’को सम्बन्ध भत्किँदै छ । ‘लोकतन्त्र र पुँजीवाद’ चाहने शक्तिले शिक्षा र स्वास्थ्य निजी क्षेत्रलाई सुम्पिएर द्वन्द्वको वातावरण सिर्जना गरिसकेको छ । पश्चिमा शक्तिलाई राम्रो ज्ञान छ, लोकतन्त्र टिकाउन पुँजीवादलाई नियन्त्रण गर्नुपर्छ । युवालाई राजनीतिक शिक्षाबाट वञ्चित गर्दै लादिएका आयातित उपलब्धि जोगाउने तयारी सेप्टेम्बर विद्रोह मार्फत एल्गोरिदमले गरिरहेको छ ।
लोकतान्त्रिक क्षमताको परीक्षण ‘नीति र नेतृत्व’को व्यवहारबाट हुन्छ । एल्गोरिदम मार्फत स्थापित गरिएको व्यक्तिलाई लोकतान्त्रिक मूल्य र मान्यता भन्दा ‘गड फादर’प्रति भरोसा हुनु स्वाभाविक छ । मुलुकमा नेतृत्व र नीतिको अभाव छ । लोकतन्त्र र पुँजीवाद प्राकृतिक सहयोगी हुन् भन्ने विश्वास जति व्यापक छ, त्यति नै गलत छ । यद्यपि पुँजीवादबिना लोकतन्त्र फेला पार्न सजिलो छैन । असन्तुष्टि र फ्रस्टेसनमा फसेको समाजले ध्वंसलाई क्रान्ति ठान्दछ । परिवर्तनको नसामा एल्गोरिदमको सिकार बन्दछ । ‘रङ्गिन विद्रोह’को नसामा आफू बरबाद भएको समेत थाहा पाउँदैन ।
मुलुक आयातित उपलब्धिबाट निराश छ । अमेरिकी पुँजीवादले नेपाली समाज भत्काउन ठुलो लगानी गरिरहेको छ । उसको हरेक कोसिसमा शिक्षित मानिस प्रयोग हुँदै आएका छन् । आयातित लोकतान्त्रिक गणतन्त्रमा आर्थिक असमानता डरलाग्दो ढङ्गले चुलिएको छ । मध्यम वर्गीय समाजले आफूलाई दिन प्रतिदिन गरिब महसुस गर्दैछ । जसले गर्दा उनीहरू परम्परागत दलहरू विरुद्ध मतदान गर्न हौसिँदै छन् । जब मानिस पीडित हुन्छन्, विकृत र ग्ल्यामराइज्ड कथाको पछाडि दौडिन्छन् । पुँजीवादी सत्ताबाट उत्पन्न हुने चिन्ता, क्रोध र पीडालाई एल्गोरिदमले चलाखीपूर्वक आफूतिर मोडेको नागरिकले बुझ्न सक्दैनन् ।
पश्चिमी शक्तिले बहुमतलाई लोकतन्त्र बनाउन सम्पूर्ण तागत लगाएको छ । नेपालको राजतन्त्र र राजा फाल्न प्रचण्ड/बाबुराम बोक्ने अमेरिकाले एल्गोरिदममार्फत बालेनलाई ‘रास्वपा’मा प्रत्यारोपण गर्न सफल भएको छ । चीन र भारत घेर्ने पश्चिमी अभियानमा साथ दिन तयार बालेनको उदय मुलुकलाई धेरै महँगो पर्न सक्नेछ । ‘नीति र विधि’ निर्माणलाई महत्त्व नदिएको आयातित लोकतन्त्रले टाउको प्रत्यारोपणलाई स्वागत गरिरहेको छ ।
१२ बुँदेको नसामा ‘आर्थिक र परराष्ट्र’ सम्बन्ध ध्वस्त बनाएको वाम नेतृत्वले सिलिकन भ्यालीलाई खुला मैदान उपलब्ध गराएर बिदा लिएको छ । रविलाई गुमनाम बनाएर बालेनलाई महान् बनाउने सिलिकन भ्यालीको स्क्रिप्टअन्तरगत कांग्रेस/एमालेको ‘राजनीतिक बली’ दिने तयारी तीव्र गतिमा भइरहेको छ । विद्यादेवी भण्डारी रोक्दै ओलीलाई एमाले दिलाउने, गगन/विश्वलाई कांग्रेस र बालेनलाई मुलुक जिम्मा लगाउने स्क्रिप्ट सेप्टेम्बर विद्रोह पूर्व तयार गरिएको ओली/प्रचण्डले भर्खरै महसुस गरेका छन् ।
संसद्को हत्या गर्दै संसदीय निर्वाचन गराउने बाध्यतालाई वर्तमान संविधानले चिन्दैन । ‘पश्चिमी साम्राज्यवाद`ले उत्पादन गरेको कथामा डिजिटल पुस्ता झुमिरहेको छ । कुर्सी-राजनीतिमा गन्हाएका नेतृत्वसँग मतदातालाई आकर्षण गर्ने अपिल बाँकी छैन । हाइब्रिड शासनले परम्परागत दलहरूको सडक-शक्तिलाई कमजोर बनाएको छ । यस्तो अवस्थामा ‘भारत र चीन’ले नेपाल अस्थिर भएको देख्न चाहँदैन । यस तथ्यलाई बुझ्न समेत रुचि नराख्ने एल्गोरिदम नेतृत्वले नेपाललाई कहाँ पुर्याउला ? निर्वाचनको नतिजा भूराजनीतिक द्वन्द्वको कारण बन्ने/बनाइने अवस्था सुरु गरिए आगामी दिन भयावह हुनेछ ।
दलहरू ‘लोकतान्त्रिक’ हुँदैमा परिवर्तन हुँदैन । नेतृत्वको व्यवहार र कार्यशैली लोकतान्त्रिक भएमात्र नागरिकले परिवर्तन महसुस गर्न पाउने छन् । लोकतान्त्रीकरण एक कठिन सङ्घर्ष हो । प्रत्यारोपण गरिएको नेतृत्वले लोकतन्त्रको औचित्य समाप्त गर्दछ । प्रायोजित र परिचालित विधि, पद्धति र भाइरल नेतृत्वले समस्याहरू समाधान गर्दैन । परिवर्तन कसरी हुनेछ ? यो धेरै व्यापक र जटिल बहसको विषय हो । देशभक्त शक्तिलाई राजनीतिमा वञ्चित गर्न ल्याइएका पात्रलाई एल्गोरिदमले मुक्तिदाता बनाउने अधिकतम कोसिस गरिरहेको छ । मुलुकको सभ्यता र पहिचान खरानी बनाएर प्रत्यक्ष कार्यकारी प्रधानमन्त्री या राष्ट्रपति चुन्ने सिआइए/डिपस्टेटको दीर्घकालीन रणनीति आगामी निर्वाचनको नतिजापश्चात् सुरु गरिने छ ।
वास्तवमा ओली, देउवा (गगन/विश्व), प्रचण्ड, बाबुराम एउटै फ्याक्ट्रीका उत्पादन हुन् । पश्चिमा शक्तिको सेवा गर्दागर्दै अनुपयुक्त र औचित्यहीन भएका उनीहरू पश्चिमकै नयाँ खेतालामार्फत विस्थापित हुँदै/गरिँदै छन् । माओवादी ध्वंसमार्फत मुलुक छिराइएको १२ बुँदेले राजसंस्था र नेपाली सभ्यता निल्यो, स्क्रीप्टेड सेप्टेम्बर विद्रोहले कांग्रेस/एमाले निल्दैछ । सबैभन्दा ठूलो ‘योग्यता’ भनेको ‘अयोग्य’ हुनु हो भन्ने मान्यता स्थापित गर्न सफल एल्गोरिदमले खोजेका नयाँ नामको `कुडाकर्कट`लाई नागरिकले अनुमोदन गरेमा कमजोर हुने पालो सेनाको आउने छ ।
अन्तमा, पटके जीतको नसामा गुमाउन मात्र जानेको मुलुकले खर्बौंको सम्पत्ति र अमूल्य सम्पदा पोलेर विजय उत्सव मनाइरहेको छ । संसद् पोलेर सांसद चुन्ने पश्चिमी षडयन्त्रमा मुलुक फसिसकेको छ । पश्चिमी सेलेक्सनलाई अनुमोदन गर्न इलेक्सन नामको प्रायोजित प्रतिस्पर्धामा जसले जितेपनि नेपालीले हार्ने लगभग निश्चित छ ।